ตอนที่ 20 พ่อแม่ ฉันเป็นลูกแท้ ๆ ของพวกคุณหรือ?

ซ่งต้าเจียงทำงานทั้งบ่ายอย่างไม่มีสมาธิ ตอนเที่ยงกลับมาบ้านก็ไม่เห็นลูกสาวอกตัญญู เว่ยกั๋วกับซ่งเชี่ยนก็ไม่อยู่บ้าน เพื่อนร่วมงานในแผนกผลิตก็ยังมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ ทำให้เขาจิตใจไม่สงบ ตอนซ่อมเครื่องจักรเขาลืมตัดไฟ ถ้าไม่ใช่เพราะสวมรองเท้าช่างไฟฟ้าชนิดฉนวน เขาก็ไม่ตายก็พิการ

แม้ชีวิตจะรอด แต่เขาก็ยังทรมานจนแทบทนไม่ไหว หัวมึนงง ปฏิกิริยาตอบสนองช้ามาก เขาเดิมทีคิดจะไปพักที่ห้องช่างไฟฟ้า แต่มีคนวิ่งมาบอกว่า “ช่างซ่ง ผู้อำนวยการโรงงานโจวตามหาคุณ!”

“มีเรื่องอะไรกับผม?”

ลิ้นของซ่งต้าเจียงชาไปหมด พูดก็ไม่ค่อยชัด ตอนนี้เขาอยากแค่นอนลงพักให้สบาย ๆ ไม่อยากไปพบผู้อำนวยการโรงงานเอาจริง ๆ

“ไม่รู้ครับ ผู้อำนวยการโรงงานโจวให้คุณรีบไป”

“รู้แล้ว ขอบใจนะ!”

ซ่งต้าเจียงฝืนยิ้มออกมา เขาไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็น สติกลับมาเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เดินไปยังอาคารสำนักงาน

จากแผนกผลิตไปอาคารสำนักงานไม่ไกลนัก แต่ก็ไม่ใกล้ เดินด้วยความเร็วปกติประมาณสิบกว่านาที ปกติเขาชอบไปเดินเตร่ที่อาคารสำนักงานที่สุด ทำแบบนี้ดูเหมือนเขาได้รับความสำคัญจากผู้บริหาร และมีหน้ามีตาในหมู่เพื่อนร่วมงานแผนกผลิต