ตอนที่ 7 นิ้วทองคำของลูกบุญธรรม ชิงมา

“แม่ ทำไมแม่มองฉันแบบนั้นอีกแล้ว เป็นเพราะฉันกินเยอะเกินไปหรือเปล่า แต่ฉันหิวจริง ๆ นะ อยู่ที่ชนบทฉันหิวทุกวัน ไม่เคยได้กินอิ่มเลย ขอฉันกินข้าวอิ่มสักมื้อเดียวได้ไหม ต่อไปให้เศษข้าวเศษกับฉันก็พอ ฉันเลี้ยงง่ายมาก”

ซ่งซีซีกลืนข้าวในปากลงไป เงยหน้าขึ้นมองเหอเฟิ่งเหลียนด้วยท่าทางน่าสงสาร ทำให้เธอโกรธจนแทบเป็นบ้าได้สำเร็จ แล้วหันไปมองซ่งเชี่ยน อ้อนวอนว่า “พี่ ฉันกินข้าวมื้อนี้แล้วอยู่ได้หลายวันเลยนะ พี่ช่วยพูดดี ๆ กับแม่ให้ฉันหน่อยได้ไหม อย่าให้แม่โกรธเลย เลี้ยงฉันไม่ต้องใช้เงินมากจริง ๆ ไม่กระทบเงินที่พี่จะตัดชุดใหม่หรอก”

ซ่งเชี่ยนกัดริมฝีปากจนแตก ในปากมีรสหวานคาวเลือด

พวกบ้านนอกสารเลวคนนี้ เล่นละครได้ดีจริง ๆ ที่แท้เธอประมาทไปเอง