กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“โอ๊ย เป็นลมอีกแล้ว เด็กคนนี้ร่างกายอ่อนแอจริง ๆ”
“หิวจนต้องกินดิน ร่างกายจะดีได้ยังไง”
“รีบชงน้ำตาลสักถ้วยสิ กินน้ำตาลหน่อยก็คงดีขึ้น”
……
ครั้งนี้ทุกคนไม่ตื่นตระหนกมากนัก เพราะครั้งแรกไม่คุ้นเคยครั้งต่อไปก็ชิน มีคนรีบวิ่งกลับบ้านไปชงน้ำตาลหนึ่งถ้วย แต่ซ่งซีซีเม้มปากแน่น น้ำตาลที่ป้อนเข้าไปก็ไหลออกมาหมด
“เด็กคนนี้ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว” มีคนพูดขึ้นประโยคหนึ่ง
ทุกคนเงียบไป ก่อนหน้านี้ตอนซ่งซีซีเป็นลม เจตจำนงเอาตัวรอดของเธอแรงมาก แม้จะสลบก็ยังกินข้าวต้มข้นหนึ่งชามเอง แต่ตอนนี้กลับไม่ยอมดื่มน้ำตาลแม้แต่คำเดียว แสดงว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่จริง ๆ แล้ว
“ตั้งแต่เด็กก็ถูกพ่อแม่ทิ้ง ไม่สนไม่ถาม โตขึ้นมาเองเหมือนหญ้าป่า พอกลับมาก็ยังถูกแม่แท้ ๆ ใส่ร้ายว่าพูดโกหก ไม่ได้รับความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียว เด็กคนนี้มีชีวิตอยู่ยังไม่เท่าตายเลย”
จินอวี้ฉินแทบจะเป็นปากแทนซ่งซีซี พูดออกมาคือเสียงในใจของเธอทั้งหมด