กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“เอ่อ~”
โจวเจี้ยนจวี่เรอสุราเฮือกหนึ่ง สมองแม้จะตอบสนองช้า แต่กลับเผยเงาร่างของมู่เสี่ยวหน่วนขึ้นมาโดยมิอาจห้าม
โจวเอ้อร์หลางเห็นเข้าจะดูไม่ออกได้อย่างไร จึงกดคนผู้นั้นลงบนเตียงอย่างแรง
“ข้าถือท่านเป็นพี่ใหญ่เป็นสหาย แต่ท่านกลับลอบมองท่านแม่ของข้า ยังคิดจะเป็นพ่อของข้าอีก ท่านช่างไร้คุณธรรมเสียสิ้น เจ้าค่ะ จงบอกมา เริ่มต้นตั้งแต่เมื่อใด”
โจวเอ้อร์หลางมีอานุภาพดุดัน ยังไม่ทันรอโจวเจี้ยนจวี่ตอบ ตนก็เริ่มคิดเอง
“เจ้าลุกขึ้นก่อน ปล่อยข้าเสีย”
โจวเจี้ยนจวี่ถูกกดจนหายใจไม่ค่อยออก ทั้งยังอยากอาเจียนรุนแรงขึ้นอีก
“ไม่พูดให้ชัด สหายก็อย่าคบกันเลย”
โจวเอ้อร์หลางไม่ปล่อยมือ
“เอ่อ~”