กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“ข้าผู้ครองแคว้นจะให้เจ้าได้เห็นน้ำใจจริงของข้าผู้ครองแคว้น!”
ราชาต้าเหลียวเอ่ยจบ ก็โบกมือให้ผู้คนแหวกช่องทางออกไป
แม้ราชาต้าเหลียวจะได้เห็นอานุภาพของมู่เสี่ยวหน่วนมาแล้ว แต่เห็นสาวงามขมวดคิ้วก็ยังรู้สึกว่างดงามเช่นเดิม แม้มู่เสี่ยวหน่วนจะบอกว่าไม่ยินยอม แต่ราชาต้าเหลียวก็มิได้คิดปล่อยมือ เพียงแต่การบีบเข้ามาทีละก้าวนั้นย่อมไม่ดีนัก
ทิวทัศน์จะงดงามเพียงใด เมื่อมีผู้ที่ทำให้ระคายใจอยู่ ก็ย่อมทำให้ผู้คนหมดอารมณ์ชื่นชมเช่นกัน
“ไม่แปลกที่ท่านแม่กลับมาก็หน้าดำคร่ำเครียด ท่านแม่ครานี้มิได้ลงมือ ก็อึดอัดคับใจจริง ๆ”
โจวเอ้อร์หลางฟังคำองครักษ์ใกล้ชิดแล้วอดเอ่ยขึ้นมิได้
มือของโจวเจี้ยนจวี่ก็หยุดการกระทำลง