กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
มู่เสี่ยวหน่วนยังไม่รู้ว่าตนมีลูกสะใภ้ใหญ่ตกลงมาจากฟ้า นางพาซื่อหยากับโจวซานหลางเข้าป่า ไปยังที่ที่เคยพบหินเรืองแสงในตอนนั้น
“กลางวันขุดไม่ได้ รอถึงกลางคืนค่อยขุด ที่แห่งนี้ลูกคนที่สามจดจำไว้ ต่อไปข้าจะไม่มาขุดวัสดุเป็นเพื่อนพวกเจ้าแล้ว”
“ลูกชายจดจำแล้ว ไม่รู้ว่าภูเขาลูกนี้มีเจ้าของหรือไม่ หากไม่มีเจ้าของ ก็ซื้อไว้ได้เลย หินเรืองแสงนี้ยังใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้อีก ถือไว้ในมือตนเองจึงวางใจที่สุด”
โจวซานหลางเริ่มสังเกตอย่างละเอียด
“เรื่องนี้พวกเจ้าจัดการกันเองเถิด”
มู่เสี่ยวหน่วนปีนขึ้นไปบนต้นไม้ต้นหนึ่งแล้ว กิ่งของต้นไม้นี้ช่างแปลกจริง ๆ ราวกับเก้าอี้ตัวหนึ่ง