ตอนที่ 50 เจรจาการค้า

“ขอบคุณป้าที่เป็นห่วง แต่ในภายหน้าข้ามิได้คิดให้พวกเขาเลี้ยงดูข้ายามชรา เพียงไม่ต้องการเลี้ยงดูคนเนรคุณออกมาฝูงหนึ่ง ตัวตนในยามนี้ข้าพอใจนัก ก็ถือว่าอยู่ร่วมกันไปวัน ๆ ข้ามีแผนของข้าเอง เมื่อโจวต้าหลางโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว นี่ล้วนเป็นหน้าที่ของเขา บัณฑิต กสิกร ช่าง พาณิชย์ อะไรทำนองนั้น พ่อค้ามีสถานะต่ำสุด แต่ข้ากลับมิได้คิดเช่นนั้น ทำเงินด้วยแรงงานของตนเองมิใช่น่าอาย ผู้ที่ดูดเลือดเนื้อผู้อื่นไต่เต้าขึ้นไปต่างหากที่น่าอาย”