ตอนที่ 49 ใบหน้าเย็นชาแต่ใจอบอุ่น

โจวเอ้อร์หลางหุบปาก พวกเขาไม่มีเวลาเลย แม้แต่สามวันนี้ก็ยังเป็นวันที่ท่านแม่เป็นผู้อนุญาตเป็นพิเศษ ท่านแม่ยิ่งยุ่ง หากพวกเขาขายไม่ออก คาดว่าท่านแม่คงต้องออกไปนอกบ้านอีกหลายวัน

แต่เจ้าหน้าที่ทางการบอกให้พวกเขาเดินไปข้างหน้าสักหน่อย เช่นนั้นคงมีที่เหมาะสมอยู่ข้างหน้า โจวต้าหลางมองรอบ ๆ แล้วตัดสินใจพาน้องชายไปดู

“เอ้อร์หลาง ซานหลาง พวกเราไปดูกัน เดินไปพลางร้องขายไปพลาง”

โจวซานหลางสะพายตะกร้าสะพายไว้บนหลังอย่างรวดเร็ว เรื่องร้องขายเช่นนี้เขายังทำไม่ไหว แต่เรื่องลงแรงนั้นไม่มีปัญหา

เดินไปข้างหน้าสักหน่อย กลับเป็นสะพานแห่งหนึ่ง พ่อค้ารายย่อยและพ่อค้าเร่ที่ไปมาคึกคักกว่าที่เดิมเสียอีก แม้แต่โจวซานหลางก็ยังถูกดึงดูดใจ