เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 137 พวกเดียวกัน?
หลังจากเหตุการณ์ไล่ล่าอันน่าสะพรึงกลัวนอกประตูเมืองเมื่อคืนวาน สภาพจิตใจของสวีเสี่ยวเยียนก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียดอ่อน พฤติกรรมที่สามารถปล้นชิงสิ่งของยังชีพได้ตามอำเภอใจเพียงเพื่อความอยู่รอดนั้น ได้ทิ้งความรู้สึกรังเกียจทางสัญชาตญาณเอาไว้ในใจของเธอ
อารมณ์ด้านลบที่รุนแรงนี้กลับกลายเป็นแรงผลักดันให้เกิดความยึดติดในใจว่าเธอจะต้องไปใช้ชีวิตอย่างมั่นคงปลอดภัยที่ฐานหลินชวนให้ได้ เธอไม่ได้หวังว่าจะต้องไปได้รับเกียรติยศหรือความร่ำรวยอะไรที่นั่น เพียงแค่หวังว่าในฐานที่มั่นแห่งนั้น เธอจะมีห้องพักส่วนตัวที่เป็นของตัวเองจริงๆ
ขบวนรถทหารที่ออกเดินทางอีกครั้งเริ่มการเดินทัพเร่งด่วนที่แทบจะไม่มีการหยุดพักทั้งกลางวันและกลางคืน ยกเว้นในช่วงเวลาสามจังหวะคือ ช่วงเช้ามืดที่ท้องฟ้าเริ่มสว่าง ช่วงเที่ยงวันที่ดวงอาทิตย์อยู่สูงที่สุด และช่วงเย็นย่ำที่ท้องฟ้าใกล้จะมืด ซึ่งแต่ละช่วงจะเหลือเวลาพักผ่อนอันแสนสั้นเพียงหนึ่งชั่วโมง เพื่อให้ผู้คนที่ถูกทรมานด้วยความสั่นสะเทือนและความแออัดจนเหนื่อยล้าถึงขีดสุด สามารถตะเกียกตะกายลงจากห้องโดยสารมาสูดอากาศที่แฝงความหนาวเย็นบนพื้นดินที่เย็นเยียบ ขยับแขนขาที่แข็งทื่อและชาหนึบ รวมถึงจัดการธุระส่วนตัวที่จำเป็น นอกเหนือจากนั้นแล้ว ตลอดเวลาที่เหลือทุกคนต่างถูกกักขังไว้อย่างแน่นหนาในห้องโดยสารที่คับแคบ สั่นสะเทือน และเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น