เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อกี้เธอยิ้มมุมปากขึ้นมา 2 พิกเซล
พอมาถึงหน้าห้องตัวเอง เสิ่นตัวจินกับเหนียนเจียก็ยังไม่ค่อยอยากแยกจากกัน ทั้งคู่เลยยืนอยู่ตรงทางเดิน มองส่งหลีหยางกับโม่ชิงจนเดินไปไกล
“เอาละ คราวนี้เราต้องรับมือกันเองจริง ๆ แล้ว” เสิ่นตัวจินสูดหายใจลึก ถือคีย์การ์ดค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้จุดแตะบัตรบนประตู
แต่ยังไม่ทันถึง เธอก็ชะงักมือแล้วมองเหนียนเจียตาละห้อย “ฉันเริ่มกลัวแล้วสิ จะมีอะไรโผล่มาจ่อหน้าหรือเปล่า?”
เหนียนเจียถึงกับพูดไม่ออก “เพิ่งจะมานึกกลัวเอาตอนนี้เหรอ? ฉันก็นึกว่าเธอใจกล้าจริง ๆ ซะอีก”
“ก็ฉันอยากให้คู่จิ้นของฉันได้อยู่กันตามลำพังนี่นา... อีกอย่าง รั่วรั่วก็คงคอยปกป้องพวกเราตลอดเวลาไม่ได้ โดยเฉพาะหลังจากสิ่งลี้ลับอุบัติขึ้นในโลกความเป็นจริง ฉันก็ต้องหาโอกาสฝึกให้ตัวเองกล้าขึ้นบ้างสิ”