กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไหน ๆ ก็มาแล้ว
ตอนสามทุ่ม หลีหยางก็มองเห็นประตูทางเข้าของที่พักตามแผนที่
ที่นี่มีกลิ่นอายแบบโบราณเข้มข้นมาก หน้าประตูแขวนโคมไฟสีชมพูไว้ แสงไม่ได้สว่างมาก แต่กำลังพอดีสำหรับให้มองเห็นทาง
กำแพงล้อมเต็มไปด้วยไม้เลื้อย ถึงจะยังไม่ออกดอก แต่ใบสีเขียวสดก็ยังดูสวยอยู่ไม่น้อย
พอเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือสระน้ำเล็ก ๆ ตรงกลางมีภูเขาจำลองรูปร่างแปลกตา ใบบัวลอยอยู่บนผิวน้ำที่สะอาดเอี่ยม ด้านในสุดมีเฉลียงยาวทอดต่อกันเป็นแนว ในลานเรือนข้าง ๆ มีทางเดินปูด้วยแผ่นหิน มุ่งไปยังซุ้มประตูหินที่เชื่อมกับลานถัดไป
มองเผิน ๆ ที่นี่แทบจะเหมือนแดนสวรรค์ในดันเจียนเลย ไม่ได้ถูกทิ้งร้างเหมือนสถานที่ก่อนหน้านี้สักนิด