ตอนที่ 146 วันพฤหัสบดีอันเจ็บปวด

หมายเลขสิบสี่หยืนอยู่ไม่ไกลด้านหน้า ถุงมือสีดำที่สวมติดมือมาโดยตลอดหายไปอย่างไร้ร่องรอย เอวและขาของเขาก็ไม่มีซองปืนอีกแล้ว

ผมสีดำที่เคยหวีเรียบร้อยไปด้านหลังอย่างพิถีพิถันตอนนี้ปล่อยกระเซอะกระเซิง เพิ่มความอ่อนโยนให้กับกลิ่นอายที่เดิมทีเคร่งครัด อันตรายและน่าเกรงขามของเขา

เขาสวมชุดนักโทษธรรมดา ๆ ธรรมดาแต่ก็ไม่ธรรมดา

เมื่อได้ยินเสิ่นเยวี่ยเรียก หมายเลขสิบสี่ก็โค้งคำนับให้เธอเหมือนแต่ก่อน แต่คำเรียกขานที่มีต่อเสิ่นเยวี่ยกลับเปลี่ยนไป “เจ้านาย ฉันกลับมาแล้ว”

เสิ่นเยวี่ยก้มตาลงเล็กน้อย ไม่อาจมองออกว่ามีความคิดอะไรอยู่ในนั้น

แต่เธอไม่ได้โต้แย้งคำพูดของหมายเลขสิบสี่ กลับตอบรับอย่างเป็นธรรมชาติ “ฉันกำลังจะไปกินข้าวค่ะ”