ตอนที่ 8 กินกับนอนต่างหากคือชีวิต

ซ่างจวินอวี่ไม่ตอบในทันที แต่หันไปมองเสิ่นเยวี่ยเป็นคนแรก เขารู้ว่าไม่ว่าเขาทำอะไร เสิ่นเยวี่ยก็จะช่วยเขาและปกป้องเขา เพราะเสิ่นเยวี่ยชอบเขา และนี่ก็เป็นสิ่งที่เสิ่นเยวี่ยติดค้างเขา

เขาชอบเห็นเสิ่นเยวี่ยเจ็บปวดเพราะเขา นี่คือราคาที่เสิ่นเยวี่ยต้องจ่ายที่บังคับขังเขาไว้ข้างกาย

แต่สิ่งที่ทำให้ซ่างจวินอวี่แปลกใจคือ ครั้งนี้เสิ่นเยวี่ยไม่พูดสักคำ ไม่ได้รวบเรื่องทั้งหมดมาไว้ที่ตัวเองเพื่อแก้ต่างให้เขาเหมือนแต่ก่อน ซ้ำยังไม่มองเขาเลย สีหน้าว่างเปล่า ราวกับทุกสิ่งรอบตัวไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

พูดถึงเรื่องนี้ เมื่อครู่พี่ชายของเสิ่นเยวี่ยก็พูดจริง ๆ ว่าเสิ่นเยวี่ยไม่พูดอะไรเลยสักคำตั้งแต่เดินออกจากโรงเรียน

แต่ซ่างจวินอวี่คิดมาตลอดว่าตัวเองพิเศษในใจเสิ่นเยวี่ย ไม่ว่าเสิ่นเยวี่ยจะไม่สนใจใครยังไง ก็เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะปล่อยมือจากเขา เขาจึงไม่ตอบ ได้แต่รอให้เสิ่นเยวี่ยแก้ต่างให้

ยังไงก็ตาม ถ้าเสิ่นเยวี่ยไม่ช่วยเขา พอเขาถูกลงโทษ เสิ่นเยวี่ยต้องเจ็บกว่าตัวเขาแน่

เสิ่นอี้เฉินผ่านศึกมามาก แทบมองทะลุความคิดของซ่างจวินอวี่ได้ในแวบเดียว ซึ่งยิ่งทำให้เขามั่นใจในความตั้งใจที่จะเตะตระกูลซ่างออกจากตระกูลเสิ่นให้สิ้นซาก

ตระกูลซ่างได้อะไรจากตระกูลเสิ่นมากเกินไป จนติดนิสัยคิดว่าเป็นเรื่องปกติ และไม่รู้จักประมาณตนเลยสักนิด

เขาดึงเสิ่นเยวี่ยไปไว้ข้างหลังตัวเอง บังเธอจนมิด อยู่ในท่าปกป้อง แล้วพูดกับซ่างจวินอวี่อย่างไม่ไว้หน้า “ไม่ต้องมองเสิ่นเยวี่ย ฉันกำลังถามนาย”