ตอนที่ 7 พวกเขายังเป็นเด็ก อย่าปล่อยพวกเขาไป

“เจ้าเด็กซ่างจวินอวี่ก็เหมือนกัน พวกเราที่บ้านสั่งสอนเขาเสมอว่าต้องปกป้องน้องเสี่ยวเยวี่ยให้ดี เขาก็ทำได้ดีมาตลอด มีเพียงวันนี้ที่เขาไม่ได้ไปโรงเรียนพร้อมเสี่ยวเยวี่ย ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้”

สวีจื่อเหลียนดื่มชาคำหนึ่งโดยไม่ตอบอะไร เพียงยื่นมือไปสะกิดเสิ่นปินให้ตอบแทน

เสิ่นปินก็ปวดหัวเหมือนกัน เขาเพิ่งโทรหาเสิ่นอี้เฉิน ในใจมีความรู้สึกอยู่ไม่น้อย เริ่มคิดว่าการที่พวกเขาทำทุกอย่างตามใจเสิ่นเยวี่ยนั้นเป็นเรื่องผิดหรือไม่ ในฐานะพ่อแม่ พวกเขาควรช่วยลูกแยกแยะเส้นทางที่ถูกต้อง

อย่าดูว่าตระกูลเสิ่นมีลูกหกคน แต่ห้าคนแรกฉลาดเกินไป ตั้งแต่เด็กก็เข้าใจเส้นทางที่ตัวเองต้องเดิน เดินตรงขึ้นไปบนเส้นทางเดียว โดยไม่มีช่องให้พ่อแม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเลย

แม้แต่ชีวิตในโรงเรียน เด็กหนุ่มห้าคนนั้นก็ได้ที่หนึ่งทุกครั้ง มีน้องเล็กเต็มไปหมด ไม่เคยมีเรื่องที่พวกเขาต้องเป็นห่วง

อุบัติเหตุแบบที่เกิดกับเสิ่นเยวี่ยครั้งนี้ สำหรับทั้งตระกูลเสิ่นแล้ว ถือเป็นครั้งแรก

ตอนนี้เสิ่นปินถึงกับตึงเครียดเล็กน้อย เขาควรไล่ตระกูลซ่างกลับไป หรือปล่อยให้เด็กสองคนเป็นเหมือนแต่ก่อนต่อไปดี ทรัพยากรที่ให้ตระกูลซ่างควรลดลงบ้างหรือไม่……โทรกลับไปถามความเห็นแม่ที่บ้านตระกูลใหญ่เลยดีกว่า

“ซ่างจวินอวี่! รีบขอโทษคุณอาเสิ่นกับคุณน้าสวีเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวเสี่ยวเยวี่ยกลับมาแกยังต้องขอโทษเสี่ยวเยวี่ยให้ดีด้วย!”