ตอนที่ 9 ฉันมันไร้ประโยชน์(มั่นใจ)

เสิ่นอี้เฉินดูเหมือนจะกำหนดที่กินข้าวเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้เรียกจางเหล่าจาง ขับรถของตัวเองออกไป

เสิ่นเยวี่ยนั่งอยู่เบาะข้างคนขับของเสิ่นอี้เฉิน นานมากแล้วยังตั้งสติไม่ได้

นี่คือเบาะข้างคนขับของพี่ใหญ่เธอ ชาติก่อนเธอไม่ต้องพูดถึงการได้นั่งเลย แม้แต่เห็นยังไม่เคยเห็น! ชาตินี้มันมหัศจรรย์จริง ๆ หรือว่าสวรรค์ตั้งใจให้เขาติดคุกได้อย่างสบายใจขึ้นในภายหลัง ตอนนี้จึงให้เธอได้ลองทุกสิ่งที่ไม่เคยได้สัมผัสสักครั้ง

เสิ่นเยวี่ยรู้แจ้งแล้ว เธอตัดสินใจว่าจากนี้ไปจะใช้ทุกวันให้เหมือนวันสุดท้ายของตัวเอง พยายามพักผ่อน

เสิ่นอี้เฉินกำลังจอดรถรอไฟแดง พอหันมาก็เห็นเสิ่นเยวี่ยทำสีหน้าหนักแน่น

เสิ่นอี้เฉิน: ?

ทำไมถึงทำสีหน้าแบบนี้

หรือว่ากำลังคิดเรื่องซ่างจวินอวี่? เตรียมแอบไปหาซ่างจวินอวี่? แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ลูกสาวตระกูลเสิ่นจะถูกหมูคาบไปไม่ได้

เสิ่นอี้เฉินตัดสินใจว่าวันนี้ต้องพาเสิ่นเยวี่ยเที่ยวจนดึกมากแล้วค่อยกลับ ให้เธอไม่มีเวลาไปหาซ่างจวินอวี่เลย

ทั้งสองคนไปถึงหอรวมโชค กินทุกอย่างที่เสิ่นเยวี่ยอยากกินจนครบแล้ว เสิ่นอี้เฉินก็พาเสิ่นเยวี่ยไปห้างสรรพสินค้าของตระกูลเสิ่นต่อ