เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 พระภิกษุแก่ เจ้าไม่ไหวจริง ๆ!
จวนเจิ้นอันโหว
จิ้งหมิงเพิ่งก้าวลงจากรถม้า เขายเงยหน้ามองประตูใหญ่จวนโหวแวบหนึ่ง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
ยามนี้เป็นกลางวัน ซึ่งเป็นเวลาที่ปราณหยางรุ่งเรืองที่สุด แต่เบื้องบนของจวนโหวทั้งจวนกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆทมิฬ ปราณทมิฬฟุ้งกระจาย ประหนึ่งถูกหม้อดำใบหนึ่งคว่ำครอบเอาไว้
เขาใช้ชีวิตมาหลายสิบปี ไม่เคยพบเจอปราณหยินที่หนาแน่นถึงเพียงนี้มาก่อน
“ท่านเจ้าอาวาส?” ฮูหยินเจิ้นอันโหวเห็นเขานิ่งไป จึงเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง
ท่านเจ้าอาวาสจิ้งหมิงละสายตากลับมา กล่าวเสียงต่ำว่า “เข้าไปเถิด”
ยามนั้นเจิ้นอันโหวได้รับข่าวจึงออกมารับด้วยตนเอง เขาประสานมือคารวะ “ท่านเจ้าอาวาสจิ้งหมิง ในที่สุดก็รอท่านมาจนได้!”
จิ้งหมิงคารวะตอบ ไม่มีการทักทายปราศรัย ถามตรง ๆ ว่า “ท่านโหว ในจวนของท่านช่วงนี้มีผู้ใดตายอย่างไม่เป็นธรรมหรือไม่?”