เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 56 ให้สองทางเลือกแก่พวกเจ้า
คืนนี้อวิ๋นเหยานอนหลับสนิทเป็นอย่างยิ่ง นางจึงไม่รู้เลยว่าค่ายกลที่ตนลงมือทำลายทิ้งไปส่งเดชในตอนนั้น ได้ก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่หลวงเพียงใด
จวนเจิ้นอันโหวที่ไร้ค่ายกลคุ้มครองก็ประหนึ่งถูกคนเปิดหลังคาออก หลังจากอวิ๋นเหยาพานางเหอจากไปได้ไม่นาน ลมหยินอันเย็นเยียบสายแล้วสายเล่าก็พัดกรูเข้ามาจากทุกสารทิศ
ล้วนเป็นเหล่าดวงจิตอาฆาตที่ถูกครอบครัวเจิ้นอันโหวเข่นฆ่าจนตาย บางตนถึงขั้นกลายเป็นผีร้ายไปแล้วด้วยซ้ำ
พวกมันล่องลอยอยู่ใกล้เคียงจวนโหวมานานกี่ปีไม่อาจทราบได้ ทั้งวันทั้งคืนคิดแต่จะบุกเข้าไปล้างแค้นในจวนโหว ทว่ากลับถูกค่ายกลวิชามรรคนั้นขวางกั้นไว้ภายนอกมาโดยตลอด
ดังนั้นทันทีที่ค่ายกลพังทลายลง พวกมันจึงเปรียบประหนึ่งกระแสน้ำป่าทะลักคันกั้น พากันหลั่งไหลเข้าไปอย่างมืดฟ้ามัวดิน
“เหอะ เหอะ เหอะ!” เสียงหัวเราะของผีร้ายตัวหัวหน้าราวกับเสียงเหล็กขูดกระดูก เสียดหูยิ่งนัก “ในที่สุดข้าก็ได้เข้ามาเสียที! ไอ้ลาหัวโล้นเฒ่าบัดซบนั่น วางค่ายกลบ้าบอขัดขวางข้ามาเต็ม ๆ แปดปี วันนี้มีคนทำลายทิ้งจนได้!”
จากนั้นก็ร้องเรียกเหล่าผีทั้งหลายขึ้นอีก “สหายทั้งหลาย โอกาสล้างแค้นของพวกเรามาถึงแล้ว ทุกตนบุกเข้าไปพร้อมกัน คืนนี้ต้องทำให้พวกเจิ้นอันโหวทอดร่างสู่น้ำพุเหลือง ดวงจิตปลิวหายดวงกายแตกซ่านให้จงได้”
ดวงจิตผีสิบกว่าตนด้านหลังมันพากันโห่ร้องยินดี แต่ละตนตื่นเต้นจนกายาดวงจิตสั่นสะท้าน ปราณอาฆาตพลุ่งพล่านประหนึ่งน้ำเดือด