เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 53 โจวหมิงหัวได้ล้างแค้นใหญ่แล้ว
ประโยคที่ว่า “ข้าเป็นเพียงขอทานที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้” ของเสี่ยวสือโถว ทำให้ต้องเตือนสติอวิ๋นเหยาว่า หากเสี่ยวสือโถวที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างกลับเข้าสู่พระราชวังที่กินคนไม่คายกระดูกแห่งนั้นไป จะเอาตัวรอดได้อย่างไร?
ดังนั้นในวันต่อมานางจึงส่งเสี่ยวสือโถวเข้าสำนักเรียนใกล้ ๆ พอกลับจากสำนักเรียนก็ให้จางต้าสอนเสี่ยวสือโถวฝึกยุทธ์
อันที่จริงนางอยากสอนเสี่ยวสือโถวบำเพ็ญเซียน ทว่าโลกใบเล็กแห่งนี้ปราณวิญญาณเบาบางยิ่งนัก แทบจะไม่มีอยู่เลย ทำให้คนในโลกนี้ไม่สามารถกำเนิดรากวิญญาณขึ้นมาได้ แล้วจะกล่าวถึงการบำเพ็ญได้อย่างไร?
ที่เพิงแจกข้าวต้มนอกเมืองมีจางต้าและคนอื่น ๆ คอยดูแลอยู่ อวิ๋นเหยาจึงเบาใจมาก
ดังนั้นในช่วงสองวันที่เหลือ นางจึงไม่ได้ออกไปหาเงิน และไม่ได้ไปที่เพิงแจกข้าวต้ม แต่กลับนอนตากแดดอยู่ในลานบ้านแทน