บทที่ 171 ขยายกองพลสัตว์ศึกครั้งใหญ่

บทที่ 171 ขยายกองพลสัตว์ศึกครั้งใหญ่

จากนั้นก็เข้าสู่ช่วงเวลาการซ้อมอยู่ฝ่ายเดียวอันยาวนานกว่า 10 นาที

แม่เสือหลายตัวถึงกับทนดูไม่ไหว

"ลูกพี่ เบามือหน่อยสิ!"

"ใช่แล้วลูกพี่ อย่าตีมันจนพังยับเยินนะ!"

เสือตัวผู้ของตัวเองก็ต้องห่วงเอง พวกมันจึงพากันส่งเสียงขอร้องแทนพยัคฆ์ขาวอยู่ข้างๆ

ถ้าเกิดโดนซ้อมจนพังขึ้นมา ชีวิตสุขสมในครึ่งหลังของชีวิตพวกมันจะทำยังไงกันล่ะ

หลินว่านเจียงรู้สึกว่าซ้อมพอหอมปากหอมคอแล้ว จึงหยุดมือลง

"เป็นไง ฉันมีคุณสมบัติพอจะเป็นลูกพี่แกหรือยัง!" หลินว่านเจียงลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ

ใบหน้าของพยัคฆ์ขาวบวมเป่งกลายเป็นหัวหมู สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ