กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 170 งั้นฉันจะเริ่มซ้อมแล้วนะ วางใจเถอะ ฉันจะเบามือหน่อย!
หลินว่านเจียงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ดึงเบอร์นั้นออกจากบัญชีดำ แล้วเป็นฝ่ายกดโทรออกไป
เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นานสองนานแต่ก็ไม่มีใครรับสาย!
หลินว่านเจียงก้มมองโทรศัพท์แวบหนึ่งด้วยความเอือมระอาเล็กน้อย
โทรจิกกระหน่ำขนาดนั้น มันไม่ควรจะด่วนมากหรอกเหรอ
ตอนนี้ยังมีอารมณ์มาเล่นตัวใส่เขาอีกเนี่ยนะ
ช่างเถอะ ไม่สนใจแล้ว เขาใช้การเทเลพอร์ตหายวับไปจากที่เดิมทันที
อันที่จริงแล้ว ไม่ใช่ว่าเฉินซินวั่งไม่อยากรับโทรศัพท์ แต่เป็นเพราะเพิ่งถูกเฉินอ้าวเทียนกวนประสาทจนกระอักเลือดหมดสติไปต่างหาก
ถ้าหากเฉินซินวั่งรู้ว่าหลินว่านเจียงเป็นฝ่ายโทรหาเขาก่อนละก็ คงดีใจจนกระโดดตัวลอยแน่ๆ
หลินว่านเจียงล่องหนแล้วเทเลพอร์ตตรงดิ่งมาถึงเหมืองแร่ทันที