เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228
จูจื่อจินมองเสิ่นอ้ายลี่อย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง ในที่สุดเธอก็มองออกแล้วว่า สหายหญิงคนนี้ยอมเสียแม้กระทั่งงานของตัวเองเพื่อสั่งสอนน้องชายเธอ น่าเสียดายที่ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าหากมาพูดคุยอีกสักสองครั้ง เสิ่นอ้ายลี่ก็คงยอมผ่อนปรน
กลายเป็นว่าเสียแรงไปเปล่าทั้งหมด
ด้วยความโกรธปนเสียหน้า เธอจึงพูดว่า "ในเมื่อสหายเสิ่นตัดสินใจเด็ดขาดขนาดนี้ ไม่สนใจทั้งอนาคตหรือหน้าที่การงานของตัวเอง ฉันก็ไม่มีอะไรจำเป็นต้องพูดอีกแล้ว ได้ ถ้าอย่างนั้นก็คอยดูกันต่อไป!" เสิ่นอ้ายลี่ยังอ่อนประสบการณ์เกินไป คิดว่าเพียงได้คุ้นหน้าคุ้นตากับสวีคุนหมิง ก็ทำให้เหล่าเฉิงจัดการเธอไม่ได้แล้วหรือ? ที่ผ่านมาเธอเพียงดูถูกที่จะให้เหล่าเฉิงมาคอยขัดขวางงานของอีกฝ่าย แต่ในเมื่อเสิ่นอ้ายลี่ดื้อรั้นขนาดนี้ ก็อย่าโทษว่าคนอื่นไม่เกรงใจแล้วกัน
อ้ายลี่ตอบกลับโดยไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อยว่า "ฉันจะรอค่ะ!"
ตั้งแต่ตอนที่จูจื้อเจี้ยนวางแผนใส่ร้ายเสี่ยวหลี่ว่าขโมยของ เธอก็รู้สึกแล้วว่าเฉิงลี่หมิงไม่ใช่คนดี จูจื้อเจี้ยนทำเรื่องเลวร้ายในโรงงานอย่างไม่เกรงกลัวอะไร แต่เขากลับไม่จัดการแม้แต่น้อย ตอนนั้นเธอเคยคิดจะบุกไปถึงห้องทำงานเฉิงลี่หมิง เพื่อตำหนิที่เขายอมให้ญาติใช้อำนาจในโรงงานรังแกคนอื่น