เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229 โค่นภูเขา
การปฏิเสธของเสิ่นอ้ายลี่ทำให้เฉิงลี่หมิงตกตะลึงอยู่บ้าง แม้ในความคิดของเขาจะไม่ได้ต้องการใช้อำนาจหน้าที่กดดันคนอื่น แต่หากมองจากความเป็นจริง เขาก็เป็นหัวหน้าวิศวกรของโรงงานฝ้ายแห่งชาติหมายเลขหนึ่ง และยังเป็นรองผู้อำนวยการโรงงานที่รับผิดชอบงานด้านเทคโนโลยีการผลิต ระหว่างเขากับเสิ่นอ้ายลี่มีความสัมพันธ์ในฐานะผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างชัดเจน
เขาคิดว่าเพียงตัวเองเอ่ยปาก เสิ่นอ้ายลี่ก็คงไม่มีเหตุผลจะไม่ยอมรับ ถึงอย่างไรจื่อจินก็เพียงข่มขู่ด้วยคำพูด ไม่ได้ลงมือทำจริง เสิ่นอ้ายลี่อย่างมากก็คงไม่พอใจ แต่ไม่น่าจะถึงขั้นมีความแค้นลึกซึ้งกับจื่อจิน
หากเขาเสนอเงินชดเชยให้อีก เสิ่นอ้ายลี่ก็คงยอมรับโอกาสนี้เพื่อยุติเรื่องราว ทุกอย่างก็จะผ่านพ้นไป
หากเสิ่นอ้ายลี่รู้ความคิดของเฉิงลี่หมิง เกรงว่าเธอเองก็คงตกตะลึงเช่นกัน เขาเอาแต่พูดว่าไม่ต้องการใช้ตำแหน่งหรืออำนาจกดดันคนอื่น แต่ความจริงจุดตั้งต้นในการคิดทุกอย่างของเขา ก็ไม่ได้มาจากการที่ตัวเองเป็นหัวหน้าวิศวกรและรองผู้อำนวยการโรงงานฝ้ายแห่งชาติหมายเลขหนึ่งหรอกหรือ?
ไม่อย่างนั้นเขาอาศัยอะไรจึงคิดว่า ต่อให้คนในครอบครัวเขารังแกคนอื่น คนอื่นก็จะไม่ถือสา?
ขณะนั้นเสิ่นอ้ายลี่สบสายตาที่ดูเหมือนไม่อยากเชื่อของเฉิงลี่หมิง ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ผู้อำนวยการเฉิงคะ หากไม่มีธุระอื่นแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ หัวหน้าฝ่ายฉียังมอบหมายงานให้ฉันทำอยู่"