เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227
ครั้งแรกที่ฝานตัวอวิ๋นพบเย่เซียวหัว เขาก็ดูออกแล้วว่าอีกฝ่ายมีความรู้สึกดีต่ออ้ายลี่
เมื่อสองปีก่อน หลังจากส่งอ้ายลี่ขึ้นรถไฟที่สถานีเมืองเซินเฉิง ทั้งสองเคยตกลงกันว่าจะแข่งขันกันอย่างยุติธรรม แต่ต่อมาเย่เซียวหัวคงสังเกตเห็นว่าอ้ายลี่พยายามหลีกเลี่ยงเขา จึงเป็นฝ่ายถอยกลับไปอยู่ในฐานะเพื่อน และตั้งใจรักษาระยะห่างจากอ้ายลี่มาโดยตลอด
แม้ฝานตัวอวิ๋นจะเป็นฝ่ายสมหวัง เขาก็ยังต้องยอมรับว่าเย่เซียวหัวเป็นคนใจกว้างและมีความหนักแน่น เขาถามตัวเองว่าหากต้องสลับตำแหน่งกัน เขาอาจไม่มีความใจกว้างอย่างเย่เซียวหัวก็ได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฝานตัวอวิ๋นก็เหลือบมองหญิงสาวข้างกายเบา ๆ อาจเพราะเมื่อครู่เธอดื่มเหล้าไปเล็กน้อย แก้มจึงแดงระเรื่อ ซึ่งนาน ๆ ครั้งเธอจะมีสีหน้าสดใสเช่นนี้
อ้ายลี่รู้สึกถึงสายตาของเขาจึงยิ้มถามว่า "ตัวอวิ๋น เป็นอะไรคะ? มีอะไรติดอยู่บนหน้าฉันหรือเปล่า? ทำไมถึงมองฉันแบบนี้?"
"ไม่มีหรอก แค่เพิ่งสังเกตว่าวันนี้สหายอ้ายลี่สวยมาก"
อ้ายลี่ยิ้มมองเขาครั้งหนึ่ง ก่อนใช้หลังมือที่ค่อนข้างเย็นแตะแก้มร้อน ๆ ของตัวเอง "สหายเสี่ยวฝาน ดูสิคะ หน้าฉันแดงหมดแล้ว"
ฝานตัวอวิ๋นอดหัวเราะกับคำหยอกของเธอไม่ได้ อ้ายลี่กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่จู่ ๆ ก็เห็นแม่กำลังพูดคุยกับสองสามีภรรยาผู้อำนวยการลู่อยู่ด้านหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายมีสีหน้าจริงจังราวกับกำลังปรึกษาธุระสำคัญ เธอจึงกระซิบบอกฝานตัวอวิ๋นว่า "ฉันไปดูทางนั้นหน่อยนะคะ"