เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 225 เหรียญโบราณหนึ่งเหรียญ
ตอนเย็นทันทีที่เฉิงลี่หมิงกลับถึงบ้าน จูจื่อจินผู้เป็นภรรยาก็รีบเข้ามาถามว่า "ลี่หมิง เป็นอย่างไรบ้าง? เสิ่นอ้ายลี่ยอมตกลงไกล่เกลี่ยแล้วหรือยัง?"
เฉิงลี่หมิงมองสายตาคาดหวังของภรรยาแล้วรู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่เรื่องนี้ก็ไม่อาจโกหกเธอได้ จึงต้องตอบตามความจริงว่า "ไม่ยอม เธอบอกว่าในเมื่อสถานีตำรวจรับคดีไว้แล้ว จะจัดการอย่างไรก็เป็นหน้าที่ของตำรวจ เธอไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง"
ใบหน้าจูจื่อจินปรากฏความผิดหวังทันที เธอขมวดคิ้วแล้วถามว่า "คุณบอกเรื่องที่เรายินดีจ่ายเงินชดเชยแล้วหรือยัง? เงินมากน้อยเท่าไรก็ต่อรองกันได้ ขอเพียงทำให้เรื่องนี้จบลงก็พอ หากจื้อเจี้ยนต้องถูกขังเพิ่มอีกหลายปี พอออกมาก็อายุห้าสิบแล้ว!"
จูจื่อจินยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ ตอนนี้น้องชายถูกตัดสินจำคุกสิบห้าปีอยู่แล้ว หากต้องเพิ่มอีกสี่ห้าปี ถึงตอนนั้นหลานชายที่ตอนนี้อายุแปดขวบก็คงแต่งงานสร้างครอบครัวแล้ว เด็กคนหนึ่งไม่ได้พบพ่อนานสิบยี่สิบปี จะยังเหลือความผูกพันต่อกันได้อย่างไร?
ชีวิตทั้งชีวิตของจื้อเจี้ยนคงพังลงแล้วจริง ๆ
เมื่อเฉิงลี่หมิงได้ยินภรรยาพูดวนเวียนเรื่องเดิมอีกครั้ง ก็รู้สึกหงุดหงิดในใจอยู่บ้าง แต่ยังฝืนอดทนอธิบายว่า "พูดแล้ว ทำไมจะไม่พูด? เสิ่นอ้ายลี่ไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น ฉันว่าเธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าคราวนี้จะสั่งสอนจื้อเจี้ยนกับน้องสะใภ้ให้หนัก ฉันยอมเสียหน้า พูดทั้งดีทั้งร้ายไปตั้งมากมาย แต่เธอไม่ยอมผ่อนปรนเลยสักนิด จื่อจิน ฉันว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้แล้ว"