กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 223 แยกทางกัน
อันเสี่ยวอวี่อดหันไปมองน้องชายตัวเองไม่ได้ เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าหากเขายอมอ่อนข้อให้คนบ้านหยางอีก เธอจะเข้าไปตบสักฉาดให้ได้สติ
ต่อให้เขาไม่คิดถึงตัวเอง อย่างน้อยก็ควรคิดถึงแม่บ้าง
แม่เลี้ยงดูเขามาด้วยความยากลำบาก ไม่ใช่เพื่อให้เขาไปทำหน้าที่ลูกหลานผู้กตัญญูให้คนบ้านหยาง
เมื่อเห็นเสี่ยวคังลูกชายกำลังกอดครกหินใบเล็กเล่นอยู่บนพื้น เธอก็หันไปพูดกับสามีว่า
"ต้าหมิง เดี๋ยวช่วยดูเสี่ยวคังให้ดีนะ อย่าให้ล้มหรือกระแทกอะไรเข้า"
ซุนต้าหมิงเข้าใจความหมายของภรรยาทันที
เธอคงกลัวว่าอีกสักครู่อาจมีการลงไม้ลงมือกัน
เขาจึงรีบอุ้มลูกชายไปวางไว้บนขั้นบันไดหน้าห้องรับแขก แล้วกำชับว่า
"เสี่ยวคัง เล่นอยู่ตรงนี้นะลูก ข้างหน้าคนเยอะ เดี๋ยวจะหกล้ม"