เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221
ทันทีที่อันเส้าหยวนได้ยินว่าเมื่อครู่เซี่ยหลินเซินปรากฏตัวตรงปากตรอกบ้านเขา ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องตั้งใจมาหาตัวเองแน่นอน ความตื่นเต้น ความซาบซึ้งใจ และความคาดหวังพลันเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ
ขณะเดียวกัน เขาก็กังวลว่าเซี่ยหลินเซินอาจหาบ้านไม่พบ แล้วรีบกลับกองทัพไปเสียก่อน
เรื่องราวในอดีตเมื่อครั้งอยู่ในกองทัพผุดขึ้นมาในความทรงจำทีละภาพ
ตรอกแห่งนี้กว้างสองเมตร ยาวประมาณสองร้อยเมตร ปกติเวลาเดินผ่านไปมาระหว่างบ้านกับที่ทำงาน เขามักรู้สึกว่ามันเป็นเพียงทางเดินสั้น ๆ แต่วันนี้อันเส้าหยวนกลับรู้สึกว่าตรอกยาวเหลือเกิน ราวกับปากตรอกอีกด้านหนึ่งอยู่ห่างไกลจากเขามาก
ข้อเท้าของเขายังออกแรงหนักไม่ได้ เพียงวิ่งไม่กี่ก้าวก็เริ่มลำบาก ขณะที่กำลังร้อนใจอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหนึ่งพูดขึ้นอย่างไม่เร็วไม่ช้า
"พอแล้ว ไม่ต้องวิ่ง ขายังไม่หายดีเลย ถ้าวิ่งต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ต่อไปนายอาจกลายเป็นคนขาเป๋จริง ๆ ก็ได้!"
อันเส้าหยวนหยุดเท้าทันที
เมื่อมองเห็นเซี่ยหลินเซินที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตรงปากตรอกตั้งแต่เมื่อไร เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ แต่กลับรู้สึกแสบตาและน้ำตาคลอขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ เดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
ชายสองคนที่เมื่อก่อนอยู่ในเขตที่พักครอบครัวทหารด้วยกันแล้วมักชกไหล่หยอกล้อกัน ได้กลับมาพบกันอีกครั้งที่อำเภออี๋หลังผ่านไปหนึ่งปี ความรู้สึกมากมายพลันเอ่อล้นอยู่ในใจ