เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 ตามหาคน
ฝานตัวอวิ๋นกลับถึงบ้านตอนหนึ่งทุ่มครึ่ง อ้ายลี่ได้ยินเสียงเคาะประตูจากในครัว ก็รีบวิ่งไปเปิดประตู ก่อนถามด้วยรอยยิ้มว่า "วันนี้ทำไมกลับมาเร็วจังคะ?"
"วันนี้ออกไปปฏิบัติงานนอกสถานที่ งานเสร็จเร็วกว่าปกติ" ขณะกำลังพูด เขาก็เงยหน้าขึ้นเห็นเซี่ยหลินเซินยืนอยู่หน้าประตูครัว กำลังเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วมองมาทางเขา
เมื่อเห็นว่าเซี่ยหลินเซินอยู่ที่นี่ ฝานตัวอวิ๋นก็ประหลาดใจอยู่บ้าง จึงถามว่า "มาถึงตั้งแต่เมื่อไร?"
เซี่ยหลินเซินยิ้ม "ทำไม ประหลาดใจหรือ? ตอนนั้นฉันถามนายว่ารู้จักสหายหญิงแซ่เสิ่นคนหนึ่งไหม นายตอบฉันว่าอย่างไร? คิดไม่ถึงใช่ไหมว่าวันหนึ่งฉันจะมาปรากฏตัวอยู่ในบ้านนายได้?" วันนี้ตอนคุยกับเจียงเหิง เซี่ยหลินเซินจู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องเก่าเรื่องนี้ขึ้นมา ตอนนั้นเขาได้รับโทรเลขตอบกลับจากฝานตัวอวิ๋นด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก แต่พอเปิดดูกลับพบว่าบนโทรเลขมีเพียงสองคำว่า "ไม่รู้จัก"!
แทบทำให้เขาโกรธจนหัวใจวาย
อ้ายลี่ยิ้มแล้วพูดว่า "พี่เซินกำลังจะกลับเข้ากองทัพ ก็เลยแวะมาเยี่ยมพวกเราค่ะ"
ฝานตัวอวิ๋นนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาได้ จึงอดหัวเราะไม่ได้เช่นกัน "ได้ พี่เซิน เรื่องนั้นถือว่าผมผิดเอง!"
เซี่ยหลินเซินแค่นเสียงเบา ๆ "ฝานตัวอวิ๋น นายเปลี่ยนท่าทีเร็วจริง ๆ นะ ตอนนี้เพิ่งรู้หรือว่าฉันเป็นพี่ชายภรรยานาย?" พอฝานตัวอวิ๋นเดินเข้ามาใกล้ เขาก็อดชกไหล่อีกฝ่ายครั้งหนึ่งไม่ได้ แต่พอชกเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่าคนคนนี้เพิ่งฟื้นจากอาการป่วย จึงถามว่า "ช่วงนี้สุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง? หายดีแล้วหรือยัง?"