เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 219 อดสงสารไม่ได้
ก่อนออกไป อ้ายลี่ยังกำชับเขาว่า "รอฉันกลับมาทำอาหารนะคะ พี่ไม่คุ้นเคยกับข้าวของที่นี่ อย่าคิดจะลงมือทำเองล่ะ"
เซี่ยหลินเซินรีบรับปาก เมื่อเกลี้ยกล่อมจนอ้ายลี่ออกจากบ้านได้แล้ว เขาก็อดถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้ กว่าจะผ่านไปได้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ คิดไม่ถึงว่าอ้ายลี่จะสงสัยว่าเขาขโมยเครื่องประดับชุดนั้นมา สมองเธอช่างคิดเรื่องแปลก ๆ ได้จริง ๆ!
แต่ในเมื่อเธอยังคิดไปถึงความเป็นไปได้ที่ไม่น่าเชื่อถืออย่างการที่เขาไปขโมยของมา กลับไม่เคยคิดเลยแม้แต่น้อยว่าเครื่องประดับชุดนี้อาจเป็นของที่คุณย่ามอบให้เธอ
ความจริงไม่ใช่แค่อ้ายลี่เท่านั้น แม้แต่ตัวเขาเองตอนเห็นเครื่องประดับที่เพิ่มเข้ามาในกล่องครั้งแรก ก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เครื่องประดับชุดนี้แสดงท่าทีของคุณย่าได้ชัดเจนมากแล้ว แต่ความเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้ การจะฟื้นฟูความสัมพันธ์จึงแทบไม่มีความหมายอีก
และความจริงก็คงเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ
สู้ปล่อยให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายคลุมเครืออยู่แบบนี้ต่อไปยังจะดีกว่า ของที่ผู้ใหญ่ตระกูลเซี่ยส่งต่อกันมานั้น ทางจื่อหลานได้รับไปไม่น้อย ส่วนอ้ายลี่มีเพียงสองชิ้นที่เขานำมาให้ครั้งนี้ และหนึ่งในนั้นยังเป็นของที่แม่เขาทิ้งไว้ให้ด้วย
ลึก ๆ ในใจ เขาหวังว่าอ้ายลี่จะเก็บเครื่องประดับชุดนี้ไว้