เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 218 ไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะถึงที่สุด
ฉีเหว่ยหมิงรู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร เขาจึงหันไปพูดกับเฉินซุ่นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "ไปตามกู้ต้าซานมา เขามีสิทธิ์อะไรปล่อยให้คนเข้ามาในนี้? ให้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยพาตัวคนคนนี้ออกไป!"
หม่าซินตัวตะโกนขึ้นทันทีว่า "คุณมีสิทธิ์อะไรมาขับไล่ฉัน? เสิ่นอ้ายลี่ เธอทำเรื่องไม่ดีไว้จนไม่กล้าออกมาพบหน้าคนอื่นใช่ไหม? จูจื้อเจี้ยนสามีฉันไปทำอะไรให้เธอ เธอถึงต้องทำร้ายเขาให้ตายกันไปข้างหนึ่งแบบนี้?"
คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคนั้นทำให้ฉีเหว่ยหมิงโกรธจนแทบระเบิด เขาชี้ไปยังเสื้อโค้ตผ้าวูลเนื้อละเอียดที่เธอสวมอยู่ แล้วพูดว่า "จูจื้อเจี้ยนทำเรื่องอะไรไว้ คนในครอบครัวอย่างพวกเธอไม่รู้เลยหรือ? ตอนกินเนื้อซื้อเสื้อผ้า เธอไม่เคยคิดหรือว่าเงินพวกนั้นมาจากไหน? ใครกันแน่ที่คิดจะทำร้ายคนอื่นให้ถึงตาย? วันนี้ฉัน ฉีเหว่ยหมิง จะพูดให้ชัดเจนตรงนี้เลย ตราบใดที่ฉันยังอยู่ เธออย่าหวังว่าจะมารังแกใครในฝ่ายบำรุงรักษาเครื่องจักรของเราได้ ต่อให้เฉิงลี่หมิงมาด้วยตัวเองก็ไม่ได้!"
จากนั้นเขาก็หันไปสั่งเฉินซุ่นอีกครั้งว่า "รีบไปตามกู้ต้าซานมา!"
เดิมทีฉีเหว่ยหมิงก็ดูถูกเฉิงลี่หมิงอยู่บ้างแล้วเพราะเรื่องจูจื้อเจี้ยน คิดไม่ถึงว่าตอนนี้พวกเขาจะตามมารังแกคนถึงฝ่ายของเขา พอเรื่องวันนี้จบลง เขาต้องไปฟ้องหลิวเป่าหลียงกับสวีคุนหมิงให้รู้เรื่องแน่นอน!