เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 คุยกันไม่ถูกคอ
ช่วงบ่ายวันที่สิบสี่เดือนอ้าย จางหยางนำจดหมายสองฉบับมาส่งให้อ้ายลี่ ฉบับหนึ่งส่งมาจากพี่รองที่ชายแดน ส่วนอีกฉบับส่งมาจากพี่เซินที่เมืองหลวง อ้ายลี่เปิดจดหมายของพี่รองก่อน พอคลี่ออกมาก็พบว่าข้างในยังมีซองจดหมายอีกซองหนึ่ง เป็นจดหมายของพี่หรงหรง มิน่าเล่าซองจดหมายถึงได้ดูหนาขนาดนี้
คงตั้งใจประหยัดค่าแสตมป์หนึ่งดวง
อ้ายลี่อ่านจดหมายของพี่รองก่อน
"น้องเล็ก หลังได้รับจดหมายของเธอก่อนปีใหม่ พี่ก็คอยติดตามรายชื่ออาสาสมัครชุดนี้มาตลอด รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่เห็นคนมา พี่ถึงกับคิดว่าสหายเจียงอาจเดินทางมาถึงชายแดนไม่สำเร็จ และเตรียมจะส่งโทรเลขถามเธอแล้ว คิดไม่ถึงว่าสามวันต่อมา หน่วยของพี่กลับมีเพื่อนร่วมงานคนใหม่มาถึง ได้ยินว่าเธอป่วยระหว่างเดินทาง พอลงจากรถไฟก็ต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลอยู่สองวัน คนคนนั้นก็คือสหายเจียงนั่นเอง ตอนนี้พี่ช่วยจัดการให้เธอตั้งหลักอยู่ที่นี่ได้เรียบร้อยแล้ว เธอกับป้าเสิ่นวางใจได้เลย..."
เนื้อหาช่วงหลังยังถามถึงเรื่องแต่งงานของเธอกับฝานตัวอวิ๋น และบอกว่าส่งฝ้ายจากทางชายแดนมาให้พวกเขาจำนวนหนึ่ง เพียงพอสำหรับทำผ้านวมบรรจุฝ้ายหนักหกชั่งหนึ่งผืน
จากนั้นอ้ายลี่ก็เปิดจดหมายของพี่หรงหรงอ่านต่อ
จดหมายเล่าประสบการณ์ระหว่างเดินทางจากเมืองฮั่นเฉิงไปชายแดนอย่างคร่าว ๆ เธอใช้เวลาเดินทางทั้งหมดสิบแปดวันกว่าจะถึงกองร้อยที่สิบสอง กองพลเกษตรกรรมที่หนึ่งของหน่วยพัฒนาและก่อสร้างชายแดน ใกล้ถึงจุดหมาย เธอเกิดภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ จึงต้องพักอยู่ในโรงพยาบาลสองวัน