เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 ลูกอมแผ่นรสส้ม
คนที่ได้รับความกระทบกระเทือนใจไม่แพ้กันก็คือหยางฟางหยวน หลังจากด่าหวังหยวนลี่จนเธอกลับไป เขาก็นอนอย่างมึนงงอยู่ครึ่งวัน ช่วงนี้เขาเข้าเวรกะกลางคืน ตอนลงไปทำงานในเหมืองคืนนั้นยังคิดด้วยว่า หากเหมืองถล่มลงมาอีกครั้งแล้วฝังเขาไว้ใต้ดิน ก็คงถือเป็นชะตาชีวิตของเขาแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเขาปีนขึ้นมาจากใต้เหมืองและมองเห็นดวงอาทิตย์ที่เพิ่งขึ้น แสงแดดสว่างจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ดวงตาที่คุ้นเคยกับความมืดถูกแสงแดดกระตุ้นจนน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อย
หยางฟางหยวนยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา แล้วเดินตรงไปยังหอพักในเขตที่พักคนงาน คิดไม่ถึงว่าพอไปถึงด้านล่างอาคารหอพัก ก็พบซ่งเหยียนเฟยกำลังยืนลังเลอยู่ตรงนั้น เธอมองอาคารหอพักเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง
หยางฟางหยวนไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่ทำไม แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์อยากพูดคุยกับใคร จึงก้มหน้าเดินตรงเข้าอาคารหอพัก กลับเป็นซ่งเหยียนเฟยที่เรียกเขาไว้ "สวัสดีค่ะ สหายหยาง!"