เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 210
ตอนอ้ายลี่กับฝานตัวอวิ๋นเดินทางกลับถึงเมืองฮั่นเฉิง ก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว
ด้านนอกมีเกล็ดหิมะโปรยปรายอยู่ เมื่อทั้งสองกลับถึงบ้านก็รีบต้มน้ำร้อนเพื่อล้างหน้าอาบน้ำ ฝานตัวอวิ๋นพบว่ามือของอ้ายลี่เย็นเฉียบ จึงบอกให้เธอแช่เท้าในน้ำร้อนให้นานอีกหน่อยก่อนเข้านอน
อ้ายลี่เห็นเขาเดินจัดการเรื่องต่าง ๆ ไม่หยุด ก็พูดอย่างอาลัยอาวรณ์เล็กน้อยว่า "จะทำอย่างไรดีคะตัวอวิ๋น บ่ายวันมะรืนนี้คุณก็ต้องไปหน่วยงานแล้ว ฉันอยู่บ้านคนเดียวอาจจะยังไม่ชิน"
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์อุตสาหกรรมอยู่ห่างจากที่นี่มาก การเดินทางขาเดียวต้องต่อรถประจำทางถึงสามครั้ง ใช้เวลากว่าสองชั่วโมง
ตอนเช้ายังพอสะดวกอยู่บ้าง แต่บางครั้งช่วงเย็นหากเลิกงานช้า ต่อให้อยากกลับบ้านก็ไม่มีรถประจำทางแล้ว
ฝานตัวอวิ๋นยื่นมือมาบีบแก้มเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า "ทุกสามวันฉันจะกลับมาครั้งหนึ่ง ต่อไปลองดูว่าทางนั้นจะขอหอพักแบบห้องเดี่ยวได้หรือเปล่า ถ้าได้ วันไหนเธอว่างก็ไปพักที่นั่นได้"
ก่อนหน้านี้ฝานตัวอวิ๋นยื่นคำร้องขอหอพักสำหรับพักสองคนไว้ที่หน่วยงานแล้ว และตกลงกับอ้ายลี่ว่าจะกลับบ้านสัปดาห์ละสองครั้ง
อ้ายลี่โอบแขนรอบคอเขาแล้วถอนหายใจ "คงต้องทำอย่างนั้นแล้วละค่ะ"
ทั้งสองยังอายุน้อย ต่างก็มีหน้าที่การงานของตัวเองที่ต้องพยายามสร้างความก้าวหน้า ตัวอวิ๋นไม่อยากให้เธอต้องเสียสละเพื่อเขา ส่วนเธอก็ไม่เต็มใจให้เขาทิ้งโอกาสในหน้าที่การงานเพื่อตัวเองเช่นกัน