เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 เอาแต่ใจและทำตามอำเภอใจ
ซ่งเหยียนเฟยยังคงรู้สึกไม่ยอมแพ้ เธอกัดฟันเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นก่อนหน้านี้สหายเสิ่นให้รองเท้ายางฉันมาคู่หนึ่ง ฉันตอบแทนด้วยไข่ไก่สิบฟอง ไม่ถือว่าน้อยเกินไปหน่อยหรือคะ? รองเท้าคู่นั้นฉันยังไม่ได้ใส่เลย เดี๋ยวลงจากเขาแล้ว รบกวนสหายเสิ่นรอฉันสักครู่ ฉันจะไปเอารองเท้ามาคืนคุณ!"
เสิ่นจวิ้นผิงเองก็กำลังต่อสู้กับความคิดในใจ เมื่อได้ยินความแข็งกร้าวและความขุ่นเคืองที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของซ่งเหยียนเฟย เขาก็เงยหน้าขึ้น ก่อนสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่มีน้ำตาคลออยู่
เมื่อเห็นเขามองมา เธอคงตระหนักได้ว่าตัวเองเสียอาการไปบ้าง จึงรีบหันหน้าหนี
เสิ่นจวิ้นผิงรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที เขารีบพูดว่า "สหายซ่ง ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมเพียงรู้สึกว่า..."
ซ่งเหยียนเฟยอดทนรอฟังเขาพูด แต่คนตรงหน้ากลับเงียบไปนานโดยไม่พูดต่อ
เธอพยายามสงบอารมณ์ ก่อนถามเบา ๆ ว่า "สหายเสิ่นรู้สึกว่าฉันน่าสงสาร ก็เลยเรียกคนในครอบครัวกับเพื่อน ๆ มาช่วยเหลือฉันอย่างนั้นหรือคะ? ไม่ว่าจะเป็นรองเท้ายางคู่นั้นหรือครีมบำรุงผิวกระปุกนี้ ความจริงแล้วก็มีความหมายเหมือนกันทั้งหมด ใช่ไหมคะ?"
จะมีความหมายเหมือนกันได้อย่างไร?
เสิ่นจวิ้นผิงรู้ดีว่าเบื้องหลังคำถามนี้เธอต้องการสื่ออะไร และรู้ด้วยว่าคำตอบของตัวเองมีความเป็นไปได้สูงที่จะตัดสินว่า ต่อจากนี้ทั้งสองจะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่
เขาเตรียมใจไว้พร้อมแล้วจริง ๆ หรือ ที่จะไม่ได้พบเด็กสาวคนนี้อีกเลย?