เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 208
อ้ายลี่ถามพี่ชายว่า นอกจากหยางฟางหยวนแล้ว ยังมีเพื่อนร่วมงานคนอื่นที่อยากชวนมากินข้าวด้วยกันอีกไหม?
เสิ่นจวิ้นผิงยิ้มแล้วพูดว่า "คนที่กลับบ้านไปฉลองตรุษจีนได้ก็กลับกันหมดแล้ว" พูดถึงตรงนี้เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย "เดี๋ยวพี่จะลองไปถามฝานจื้อเฉิงดู เขาเป็นพนักงานใหม่ที่เหมืองเรา ชอบแวะมาที่นี่เพื่ออ่านหนังสือ ไม่รู้ว่าปีนี้ได้กลับบ้านไปฉลองตรุษจีนหรือเปล่า"
"ได้สิคะพี่ ถ้าอย่างนั้นตอนเย็นฉันจะหุงข้าวเพิ่มอีกหนึ่งคน"
ฝานตัวอวิ๋นช่วยเสิ่นจวิ้นผิงจัดหนังสือบนชั้น ส่วนอ้ายลี่ช่วยพี่ชายทำความสะอาดบ้านเล็กน้อย ตอนกำลังเก็บกวาดห้องนอน เธอเห็นสมุดบันทึกประจำวันเล่มหนึ่งกางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ ขณะกำลังขมวดคิ้วคิดว่าทำไมคนครอบครัวนี้ถึงชอบเขียนบันทึกกันทุกคน สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นชื่อซ่งเหยียนเฟยบนหน้ากระดาษโดยไม่คาดคิด
มีข้อความตอนหนึ่งเขียนไว้ว่า
'ตอนเธอรับรองเท้ายางไป บนใบหน้าก็ปรากฏสีแดงเรื่อขึ้นมาอย่างกะทันหัน สีแดงเรื่อบนใบหน้าของหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ เป็นสิ่งที่เหมาะสมกับวัยที่สุด สดใสราวกับแสงเมฆและงดงามดั่งผลไม้ในฤดูใบไม้ร่วง หากครอบครัวเธอไม่ประสบเหตุร้าย เธอคงมีอนาคตที่สดใสและงดงามยิ่งกว่านี้ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว กลับยิ่งทำให้เห็นว่าทั้งรูปลักษณ์และจิตใจของฉันหยาบกระด้างและด้อยค่าเพียงใด...'
ตอนนั้นเองเสียงพี่ชายก็ดังมาจากห้องหนังสือ "น้องเล็ก มาดูหน่อยสิ เป็นระเบียบกว่าเมื่อก่อนมากใช่ไหม?"