เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 196
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนหลินเซี่ยนเวยออกจากบ้าน ทุกคนต่างให้กำลังใจเธอ แม้แต่เฉียวเฉียวตัวน้อยก็ยังพูดตามทุกคนว่า
"แม่คะ สู้ ๆ นะ!"
หลินเซี่ยนเวยเอาแก้มแนบแก้มลูกสาว ก่อนถือคำร้องขอหย่าที่เขียนเตรียมไว้แล้วออกไปยังหน่วยงานของตัวเอง
วันนี้เดิมทีเป็นวันประชุมครูครั้งสุดท้ายของภาคเรียนนี้ พอประชุมเสร็จ หลินเซี่ยนเวยก็เรียกผู้อำนวยการโรงเรียนไว้ แล้วส่งคำร้องขอหย่าให้
ผู้อำนวยการกับรองผู้อำนวยการโรงเรียนเห็นคำร้องขอหย่าของเธอก็ตกใจมาก
ในความทรงจำของพวกเขา ครอบครัวของหลินเซี่ยนเวยดูเหมือนจะมีชีวิตที่ดีทีเดียว สามีของเธอก็มีจิตสำนึกทางการเมืองสูง มักเห็นชื่อเขาปรากฏในหนังสือพิมพ์และวารสารอยู่บ่อย ๆ ทั้งสองยังมีลูกสาววัยสองขวบด้วยกันคนหนึ่ง
ปฏิกิริยาแรกของผู้บริหารโรงเรียนก็คือพยายามห้ามปรามเธอ สิ่งที่พูดก็มีแต่เรื่องทำนองว่า ครอบครัวปรองดองแล้วทุกอย่างจึงจะเจริญ สามีภรรยาย่อมผ่านพ้นความขัดแย้งไปได้ และควรรักษาชีวิตที่มีความสุขซึ่งได้มาอย่างไม่ง่ายดายนี้เอาไว้
หลินเซี่ยนเวยฟังพวกเขาพูดจนจบอย่างเรียบร้อย จากนั้นจึงหยิบข้อตกลงการหย่าที่เหวินเจียงเขียนไว้ออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
"ท่านผู้บริหารทุกคนคะ ฉันรู้ว่าทุกคนหวังดี แต่พวกเราปรึกษากันไว้นานแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนแตกหักจนไม่สามารถใช้ชีวิตร่วมกันต่อไปได้ จึงตัดสินใจหย่า"