เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 195
หลินเซี่ยนเวยส่งลูกสาวให้อยู่ในอ้อมแขนคุณยาย ก่อนเดินออกมาพูดกับอ้ายลี่ด้วยรอยยิ้มว่า "ขอบคุณนะอ้ายลี่ ถ้าไม่ได้เธอช่วยพูดให้ฉันคิดได้วันนี้ ฉันคงไม่รู้เลยว่าคนในครอบครัวจะสนับสนุนฉันมากขนาดนี้"
เธอหยุดเล็กน้อยก่อนพูดต่อว่า "ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าการก้าวออกมาครั้งนี้จะต้องยากลำบากมาก แต่คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ยากลำบากที่สุดกลับเป็นช่วงเวลาที่ฉันต้องตัดสินใจ"
ที่แท้สิ่งที่ผูกมัดตัวเองไว้ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นความกลัวหน้ากลัวหลังและความลังเลไม่เด็ดขาดของตัวเธอเอง
อ้ายลี่รู้สึกดีใจแทนเธอจากใจจริง
"พี่เซี่ยนเวย รอให้ไปรับใบหย่าเรียบร้อย เรื่องนี้ก็จะผ่านไปอย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ พี่อย่าคิดว่าฝืนอยู่ด้วยกันต่อไปจะดีกับเฉียวเฉียว ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เด็ก ๆ รับรู้ความรู้สึกคนรอบข้างได้ไวที่สุด แกเองก็รักแม่มากที่สุด ถ้าพี่ต้องทนทุกข์ แกก็จะเสียใจไปด้วย"
หลินเซี่ยนเวยพยักหน้า
ครั้งก่อนจินเหวินอิงลงมือทำร้ายเธอต่อหน้าลูกสาว เธอก็ตระหนักได้แล้วว่า การฝืนประคองชีวิตแต่งงานครั้งนี้เอาไว้ไม่ได้มีประโยชน์อะไร ไม่ว่าจะต่อตัวเธอเองหรือต่อเฉียวเฉียว
อ้ายลี่พูดต่อว่า "สองวันนี้พี่ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น พักผ่อนให้เต็มที่สักสองวัน ที่บ้านมีคนเยอะ มีเรื่องอะไรก็ช่วยกันได้ค่ะ"
ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ ก็ได้ยินหลินย่าหลุนเรียกจากด้านนอก อ้ายลี่รีบเดินไปเปิดประตู เห็นเขายืนเข็นจักรยานอยู่หน้าประตู มือทั้งสองข้างหนาวจนแดงก่ำ จึงรีบถามว่า "ย่าหลุน ทำไมพี่ไม่ใส่ถุงมือล่ะคะ?"