กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 175
คืนนั้นเสิ่นอวี้หลานก็ตามกลับมาที่บ้านของทั้งสองจริง ๆ
หลังจากฝานตัวอวิ๋นกับอ้ายลี่กลับเข้าห้อง เขาก็ถามเธอว่า
"แบบนี้แม่จะเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า?"
อ้ายลี่ถอนหายใจ
"ทำยังไงได้ล่ะ ตอนนั้นถ้าฉันยังพูดต่อไป ก็จะกลายเป็นว่าฉันรังเกียจที่แม่จะมาอยู่ด้วย ฉันไม่กล้าพูดแล้ว"
"อย่างมากก็อีกสิบวัน เราก็จะไปเซินเฉิงกันแล้ว ตามใจแม่เถอะ! ฉันเห็นแม่มีความสุขมาก บางทีแม่คงรู้สึกดีที่ได้ช่วยเหลือพวกเรา"
เมื่อแม่มาอยู่ด้วย เสิ่นอ้ายลี่ก็สบายขึ้นมากจริง ๆ
ตอนเช้าไม่ต้องกังวลว่าจะตื่นสายจนไปตลาดซื้อผักไม่ทัน และไม่ต้องคอยคิดว่าจะทำอาหารอะไรให้ตัวอวิ๋นกินดี
แม่จัดการทุกอย่างไว้อย่างเรียบร้อย