เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174
ซวี่อวี๋กอดอ้ายลี่เบา ๆ
"ดีจริง ๆ ฉันยังมีเพื่อนรักคอยเป็นกำลังใจให้อยู่!"
แม้เธอจะรู้ว่าอ้ายลี่ไม่ใช่คนใจดำ ไม่มีทางนิ่งดูดายหรือทอดทิ้งเธอในยามลำบาก แต่การรู้อยู่แก่ใจกับการได้ยินอ้ายลี่พูดออกมาด้วยตัวเองนั้นเป็นคนละเรื่องกัน
จางซวี่อวี๋คิดอย่างจนใจว่า บางทีเรื่องราวที่เกิดขึ้นติดต่อกันในช่วงนี้อาจทำให้เธอกลายเป็นคนอ่อนไหวและระแวงมากขึ้น
จู่ ๆ ขอบตาก็ร้อนผ่าว เธออดซบหน้าลงบนไหล่ของอ้ายลี่ไม่ได้ ก่อนหลับตาลงเล็กน้อย
มีเพียงต่อหน้าเพื่อนรักจอมซื่อของเธอเท่านั้นที่เธอกล้าปลดปล่อยความรู้สึกที่แท้จริงออกมาอย่างเต็มที่ และรู้สึกเหมือนตัวเองได้หายใจหายคออีกครั้ง
เมื่อปรับอารมณ์จนจิตใจกลับมาสงบและคิดอะไรได้ชัดเจนแล้ว เธอจึงพูดกับอ้ายลี่ว่า
"ขอบคุณกำลังใจจากสหายอ้ายลี่นะ ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ทางนี้เธอยังไม่ต้องเป็นห่วง ฉันรับมือไหว เธอกลับไปดูแลตัวอวิ๋นให้ดีก่อนเถอะ ถ้ามีเรื่องอะไรจริง ๆ ฉันจะบอกเธอเอง"
แม้อ้ายลี่จะพูดว่าไม่จำเป็นต้องสนใจซือไห่เยี่ยน แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังเดินไปบ้านซวี่อวี๋ เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้