เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173
ตอนเธอกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว ท้องฟ้ามืดสนิท มีแสงไฟสลัวลอดออกมาจากลานบ้านเล็ก ๆ ฝานตัวอวิ๋นกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องทำงาน เมื่อได้ยินเสียงจากประตูลานบ้านก็รีบลุกออกมาทันที
พอเห็นใบหน้าของเธอแดงก่ำเพราะความหนาว เขาก็รีบพาเธอเข้าไปในครัว จับมือทั้งสองข้างของเธอถูจนอุ่นขึ้น ก่อนให้เธอผิงมือข้างเตา
อ้ายลี่ถอดผ้าพันคอออก พบว่าผ้าชั้นนอกสุดถูกลมหนาวพัดจนแข็ง เธอบ่นกับตัวอวิ๋นว่า "โชคดีที่วันนี้ไม่ได้ขี่จักรยาน ตอนเที่ยงยังมีแดดก็พอทน แต่พอฟ้ามืด ลมเหมือนมีเกล็ดน้ำแข็งปนอยู่ด้วย เดินมาแค่ช่วงนี้ก็หนาวจนหัวชาไปหมดแล้ว"
ถ้าขี่จักรยานกลับมา มือของเธอคงหนาวจนเป็นแผลจากความเย็นจัดแน่ ๆ
ฝานตัวอวิ๋นรินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว "การผ่าตัดไม่ราบรื่นหรือ?"
ตามปกติการผ่าตัดเล็กไม่น่าจะใช้เวลานานขนาดนี้ เขาคิดว่าอย่างช้าที่สุดเธอก็น่าจะกลับมาตอนบ่ายสามหรือสี่โมง
อ้ายลี่จิบน้ำร้อนหนึ่งอึก ความหนาวเย็นในร่างกายดูเหมือนจะบรรเทาลงบ้างแล้ว เธอจึงเล่าให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงหนักใจ
"การผ่าตัดล้มเหลวแล้ว คุณตาเหลือเวลาอีกแค่สองสามวัน ตอนบ่ายซวี่อวี๋ไม่กล้าแม้แต่จะร้องไห้ ตอนนี้ทั้งบ้านต้องพึ่งเธอคนเดียว ฉันเห็นแล้วปวดใจจริง ๆ"
แต่เรื่องแบบนี้คนนอกก็ช่วยอะไรไม่ได้ อย่างมากก็เพียงยื่นมือช่วยในเวลาที่เธอจัดการทุกอย่างไม่ไหวเท่านั้น