เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172
ช่วงเช้าเป็นงานประชุมเชิดชูเกียรติประจำปีของโรงงานฝ้ายแห่งที่หนึ่ง ส่วนช่วงบ่ายเป็นการแสดงศิลปวัฒนธรรม ทั้งสองงานจัดขึ้นในหอประชุมที่รองรับผู้คนได้เกือบหนึ่งพันคน
สำหรับอ้ายลี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาที่นี่ ก่อนหน้านี้เมื่อหนึ่งเดือนกว่า ๆ ที่แล้ว หลังจากเธอเพิ่งกลับมาจากชิงซื่อ ก็ได้มารายงานผลการทดลองผลิตที่นี่เช่นกัน
เธอยิ้มแล้วพูดกับตัวอวิ๋นว่า "ตอนนั้นฉันยังคิดว่านายจะกลับมาทันฟังรายงานผลการทดลองผลิตของฉันเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะได้มาร่วมงานมอบรางวัลในอีกหนึ่งเดือนต่อมา"
ตอนนั้นเธอคิดว่าตัวอวิ๋นจะกลับมาเร็ว ๆ นี้ ไม่คาดคิดว่าจะยืดเยื้อไปอีกหนึ่งเดือน แต่ขอเพียงเขากลับมาอย่างปลอดภัย ต่อให้ต้องรอนานกว่านี้ก็คุ้มค่า
เมื่ออ้ายลี่เห็นว่าเขามีท่าทีรู้สึกผิดอีกแล้ว เธอก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า "นายไม่ต้องพูดอะไรทำนองว่ารู้สึกผิดอีกนะ ต่อไปยังมีโอกาสให้ใครบางคนแสดงฝีมืออีกมาก สหายตัวอวิ๋นต้องพยายามเข้าไว้ล่ะ!"
ฝานตัวอวิ๋นตอบอย่างอ่อนโยนว่า "ได้ ฉันจะไม่ทำให้ผิดหวัง!"
เสิ่นอ้ายลี่มองเขาแล้วอยากจับมือ แต่รู้สึกว่าสถานที่แบบนี้ไม่เหมาะสม จึงหดมือกลับไป ก่อนถอนหายใจแล้วพูดว่า "สหายตัวอวิ๋น นายไม่รู้หรอกว่าฉันเป็นคนดังเล็ก ๆ ในโรงงานของเรานะ ต้องระวังภาพลักษณ์หน่อย"
ฝานตัวอวิ๋นรีบตอบว่า "ฉันทำให้สหายอ้ายลี่ลำบากแล้ว ขอโทษด้วย!"
คำพูดของเขาทำให้อ้ายลี่เขินจนต้องถลึงตาใส่