กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 132
เสิ่นชิงไต้ถือค้อนเหล็กขนาดเล็กไว้ในมือ ลองชั่งน้ำหนักขึ้นลงสองครั้ง ก่อนถามพี่สาวว่า
"พี่คะ ใช่คนนี้แน่นะ? ไม่ได้จำผิดใช่ไหม?"
เฉิงต้าเจี๋ยเรียกด้วยเสียงแหบพร่า
"อวี้หลาน!"
เขาคิดไม่ถึงว่าเวลาผ่านไปยี่สิบแปดปีแล้ว จะยังได้พบเสิ่นอวี้หลานอีกครั้ง และยิ่งคิดไม่ถึงว่าเสิ่นอวี้หลานจะเป็นฝ่ายมาตามหาเขา
เขาคิดมาตลอดว่าหลังจากตัวเองจากไป เสิ่นอวี้หลานก็คงลืมเขาแล้ว
เธอเป็นคนเข้มแข็ง แม้ต้องเลี้ยงจวิ้นผิงเพียงลำพังท่ามกลางบ้านเมืองที่วุ่นวาย ก็คงใช้ชีวิตได้ดี
เสิ่นชิงไต้แค่นเสียงเย็นชา ก่อนก้าวเข้าไปสองก้าว
"สหายเฉิง ยังจำฉันได้ไหม?"