เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 126
ในที่สุดเสิ่นอวี้หลานก็หยิบปากกาขึ้นมา เขียนจดหมายตอบเฮ่อจือเจิน
เมื่อเขียนคำขึ้นต้นว่า "พี่เฮ่อ" สามคำลงไปแล้ว เสิ่นอวี้หลานก็นิ่งเหม่ออยู่นาน
ทุกอย่างช่างเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่กาลเวลากลับผ่านพ้นภูเขาและสายน้ำไปแล้ว ราวกับปีกผีเสื้อที่โบยบิน
ดังที่เฮ่อจือเจินกล่าวไว้ ผมตรงขมับของทั้งสองต่างก็เริ่มหงอกขาว
ก้อนหินที่กดทับอยู่ในใจมาหลายปี ในบ่ายวันหนึ่งของฤดูหนาวเช่นนี้ ในที่สุดก็ขยับออกไปได้เล็กน้อย
"พี่เฮ่อ
ฉันประหลาดใจมากที่ได้รับจดหมายจากพี่
สำหรับเรื่องในปีนั้น ฉันต้องขอโทษอย่างยิ่งที่ทำให้พี่กับคุณลุงคุณป้าต้องเดือดร้อนโดยไม่จำเป็นมากมาย ขอบคุณที่พี่ไม่ถือโทษเรื่องเก่า และยังเขียนจดหมายมาถามไถ่
ช่วงนี้ฉันได้ยินว่าชิงไต้ไปหาจางเจียอวี่ ด้วยนิสัยค่อนข้างใจร้อนของชิงไต้ ฉันกลัวว่าจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมา จึงต้องรบกวนพี่ช่วยดูแลเรื่องนี้สักหน่อย จะขอบคุณอย่างยิ่ง