เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125
ตอนนี้เสิ่นอ้ายลี่ไม่กล้าส่งเสียง
เย่เซียวหัวมองเธอ สูดลมหายใจลึกครั้งหนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ ว่า "อ้ายลี่ เธอจะทำให้ฉันโมโหตายอยู่แล้ว เธอเอาแต่คิดถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้ ทำไมถึงไม่เคยคิดถึงฉันบ้างเลย?"
น้ำเสียงของเขาแฝงความน้อยใจโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีเสิ่นอ้ายลี่ไม่กล้าพูด เพราะกลัวว่าหากพูดอะไรผิดไปจะทำร้ายจิตใจเขา แต่เมื่อเห็นเขาพูดถึงขั้นนี้แล้ว เธอก็อดโต้กลับไม่ได้
"เย่เซียวหัว ฉันไม่ยอมรับผิดเรื่องนี้หรอกนะ นายจะมาโทษฉันทั้งหมดไม่ได้ นายเองไม่มีอะไรติดค้างในใจเลยหรือ? นายไม่ถือสาอะไรเลยจริง ๆ หรือ?"
เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ถือสาเรื่องนี้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นหลังเกิดเรื่องสวีเสวียหลินครั้งนั้น ทำไมถึงไม่เห็นเขามาหาเธออีกเลย?
เขาเองก็อยากเว้นระยะห่างจากเธอเช่นกัน
เมื่อสบดวงตาของอ้ายลี่ที่ราวกับมองทะลุความคิดของเขา เย่เซียวหัวก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เขาถือสาเรื่องนั้นอย่างนั้นหรือ?