เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44
ระหว่างที่ทุกคนผลัดกันยกแก้วดื่ม เวลาก็ล่วงเลยจนดึกมากแล้ว เมื่อคิดว่าต้อง赶รถรางเที่ยวสุดท้าย ทุกคนจึงกล่าวอำลาครอบครัวเสิ่นชิงไต้
อีลี่ตัวน้อยอาลัยอาวรณ์อ้ายลี่มากที่สุด ถึงกับร้องไห้ออกมา
"พี่สาว ผมอยากให้พี่มาอยู่บ้านผมจังเลย!"
ทำเอาอ้ายลี่พลอยรู้สึกไม่ดีไปด้วย เธอบีบแก้มเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า
"รอให้อีลี่โตขึ้นอีกหน่อย พี่จะเปลี่ยนไปทำงานดี ๆ ที่เซินเฉิง ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะได้เจอกันบ่อย ๆ ดีไหม?"
อีลี่เช็ดน้ำตา พูดด้วยเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย
"พี่สาว ถ้าอย่างนั้นพี่ต้องพยายามให้มาก ๆ นะ ผมจะรอพี่อยู่ที่นี่"
"ได้เลย ตกลงตามนั้น!"
เสิ่นอ้ายลี่คิดว่าอีกสิบปีข้างหน้า เธออาจพิจารณาย้ายมาทำงานที่เซินเฉิงได้เหมือนกัน เพียงแต่ถึงตอนนั้นอีลี่ตัวน้อยก็คงเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว