เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40
เสิ่นอ้ายลี่ประเมินผลกระทบทางจิตใจที่เกิดจากการถูกเซี่ยเวยหลานสวมรอยใช้ตัวตนของเธอต่ำเกินไป
ตลอดทั้งคืนเธอพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ ภาพเหตุการณ์ในวัยเด็กมากมายผุดขึ้นมาในหัว
ไม่รู้ว่าหลับไปอย่างสะลึมสะลือตั้งแต่เมื่อไร ในความฝันยามค่ำคืนก็ยังเป็นภาพเด็กทารกตัวเล็ก ๆ ที่ถูกห่อไว้ในผ้าห่อตัวแล้วส่งไปให้คนอื่นเลี้ยง
ตอนเช้าเธอถูกอวี๋จงฉีปลุก
"อ้ายลี่ รีบตื่นเร็ว ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะไม่ทันดูเรื่องสนุกนะ"
เสิ่นอ้ายลี่ลืมตาขึ้น รู้สึกว่าศีรษะยังมึนงงอยู่ แสงฟ้าด้านนอกดูเหมือนเพิ่งเริ่มสว่างเล็กน้อย
เธอถามอย่างสะลึมสะลือว่า
"จงฉี ฟ้ายังไม่สว่างเลยนะ? เรื่องสนุกอะไรหรือ?"
"ก็หวังหยวนลี่ไง! เธอต้องตื่นไปส่งหล่อนให้ได้นะ ใครใช้ให้หล่อนชอบรังแกคนอื่นมั่ว ๆ คราวนี้ถึงตาหล่อนถูกคนชี้หน้าซุบซิบนินทาบ้างแล้ว ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าหล่อนจะโกรธไหม ฮ่า ๆ ๆ"