เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39
เสิ่นอ้ายลี่มองเซี่ยเวยหลานแล้วส่ายหน้า
"ฉันไม่อาจเห็นด้วยกับความคิดของสหายเซี่ยได้จริง ๆ"
หากตอนนั้นเซี่ยเวยหลานใช้ชีวิตลำบาก แล้วนำสิ่งของที่เป็นหลักฐานไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลเซี่ยที่เมืองหลวง ขอให้พวกเขาช่วยหางานให้สักงาน เธอก็ยังพอเข้าใจได้
แต่เป้าหมายของเซี่ยเวยหลานตั้งแต่แรกก็คือการสวมรอยใช้ตัวตนของคนอื่น
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ขอบตาของเซี่ยเวยหลานแดงเรื่อ เธอพูดเสียงเบาว่า
"นี่เป็นสิ่งที่คุณไม่ต้องการไม่ใช่หรือ? ถ้าพวกคุณต้องการ ในเมื่อรู้จักตระกูลเซี่ย ทำไมถึงไม่ไปหาพวกเขา? นี่เป็นสิ่งที่คุณไม่ต้องการแล้วนะ!"
เสิ่นอ้ายลี่โมโหจนหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินเหตุผลแบบโจร ๆ ของอีกฝ่าย
"ถ้าอย่างนั้นของที่ฉันเก็บล็อกไว้ในบ้าน คนอื่นก็หยิบไปได้ตามใจชอบหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่สิ่งของชิ้นหนึ่ง แต่เป็นตัวตน เป็นเครื่องหมายแสดงฐานะ เป็นชีวิตอีกแบบหนึ่งที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เป็นสิ่งที่คนธรรมดาจำนวนมากต่อให้ใช้เงินมากแค่ไหน หรือใช้เวลามากเท่าไรก็ซื้อมาไม่ได้"
เสิ่นอ้ายลี่มองเข้าไปในดวงตาอีกฝ่าย