บทที่ 467 ให้ตายสิ นี่มันเฉินสื่อเหม่ยตัวจริง

บทที่ 467 ให้ตายสิ นี่มันเฉินสื่อเหม่ยตัวจริง

หลินชูเซี่ยยิ้ม “เมืองหรงเฉิงก็เป็นแค่หนึ่งในเมืองที่เริ่มพัฒนาเร็วที่สุด ถ้าลงใต้ไปอีกแล้วดูเมืองเปิดชายฝั่งทะเลสักสองสามเมือง คงเจริญกว่านี้อีก”

โหวเสี่ยวเป่ามีสีหน้าใฝ่ฝัน “รอฉันมีเงินก่อน ฉันต้องไปดูให้ได้”

เจี่ยเลี่ยงถลึงตาใส่เขา “เงินของนายไม่ได้เก็บไว้แต่งภรรยาหรือไง? ตั้งใจทำงานกับเถ้าแก่ดี ๆ ต่อไปนายจะมีโอกาสเปิดหูเปิดตาเอง”

ประโยคหลังเขาพูดกับอีกฝ่ายเสียงเบา

โหวเสี่ยวเป่าถือว่าคำพูดของพี่ใหญ่เป็นสัจธรรม จึงพยักหน้าอย่างจริงจัง

หลินชูเซี่ยกับหวังเทียนเสวี่ยมาถึงเคาน์เตอร์แล้ว พวกเขามีผู้ชายสามคนผู้หญิงสามคน จึงขอห้องพักสองห้อง