บทที่ 466 ถึงเมืองหรงเฉิง

บทที่ 466 ถึงเมืองหรงเฉิง

“แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าเกิดโดนจับได้ แค่โดนซ้อมสักยกก็ถือว่าเบาแล้ว ถ้าแย่หน่อยอาจต้องเข้าไปนอนในคุก ที่นั่นอยู่ไม่สบายเลยสักนิด ทุกมื้อมีแต่หมั่นโถวแป้งหยาบที่ทำจากข้าวโพดทั้งเปลือก ส่วนใหญ่ก็มีผักดองหรือไม่ก็ไม่มีผักเลย ได้ซุปผักกาดขาวหัวไชเท้าก็นับว่าดีแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่แน่ว่าจะอิ่ม…”

พอนึกถึงชีวิตแบบนั้น เจ้าลิงก็แทบอยากหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาแห่งความขมขื่นให้ตัวเอง

หลินชูเซี่ยเห็นตำรวจรถไฟเดินไปแล้ว ก็หัวเราะเจ้าลิง “มีอะไรกินก็ดีแค่ไหนแล้ว ทำผิดแล้วยังคิดจะให้รัฐบาลเลี้ยงดูอย่างดีอีกหรือ?”