บทที่ 465 ไม่ต้องถึงขนาดนั้น

บทที่ 465 ไม่ต้องถึงขนาดนั้น

หลินชูเซี่ยมองหวังเทียนเสวี่ยแวบหนึ่ง

ชาติก่อนไม่มีคนคนนี้อยู่รอบตัวพวกเธอ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว พี่เทียนเสวี่ยมีสายตาเลือกคนที่ดีจริง ๆ

หลังจัดที่นั่งเรียบร้อยแล้ว พวกเขาคุยเล่นกันอีกพักหนึ่ง ก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน

เจี่ยเลี่ยงเอาซาลาเปากับอาหารที่ซื้อจากร้านอาหารกลับมา มื้อนี้กินกันได้ไม่เลว

ถึงอาหารจะเย็นแล้ว แต่อากาศร้อน จึงไม่กลัวว่าจะกินของเย็น

แต่หลังจากนี้ก็ไม่มีอาหารปรุงสุกให้กินแล้ว มีแต่ขนมปังกับบิสกิต แล้วก็อาหารปรุงสุกบรรจุสุญญากาศจากเซี่ยหยางของพวกเขา ทั้งเนื้อวัวบดกับน้ำพริกเผา

กินอิ่มดื่มหนำแล้วก็ไม่มีอะไรทำ ทุกคนจึงนอนกลางวันบนที่นั่งของตัวเอง