กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 433 กลับเข้าเมือง
เช้าวันที่ 2 หวังเฉิงมาตรงเวลาที่ร้านจำหน่ายอุปกรณ์การเกษตรหมู่บ้านตระกูลฉิน พอหลินชูเซี่ยเห็นเขาแวบแรกก็แทบจำไม่ได้
เมื่อวานเขายังเป็นช่างซ่อมรถร่างใหญ่ที่ดูมอมแมมอยู่เลย แต่วันนี้แต่งตัวเรียบร้อย โกนหนวดเครา แถมยังตัดผมมาแล้ว
ถึงจะกรำลมตากแดดจนผิวหยาบกร้านไปบ้าง แต่สีหน้าท่าทางดูมีชีวิตชีวากว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด
“พี่หวัง ดูกระฉับกระเฉงขึ้นเยอะเลย”
หลินชูเซี่ยอดแซวไม่ได้
หวังเฉิงหัวเราะแหะ ๆ “มาทำงานทั้งทีก็ต้องไม่เหมือนตอนตั้งแผงข้างถนนอยู่แล้ว”